My dear friends!!! Merry Christmas to all of you!
The Sky is full of stars and wish you all to see your shooting star .

ΜΗ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΟΥ!

Πρόσεχε τι ζητάς, γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί

Τα λόγια σου, τα όνειρά σου και οι σκέψεις σου έχουν τη δύναμη να δημιουργήσουν καινούριες συνθήκες στη ζωή σου. Αυτά που λες μπορείς και να τα προκαλέσεις. Αν λες διαρκώς ότι δεν αντέχεις τη δουλειά σου, μπορεί να τη χάσεις.
Αν λες διαρκώς ότι δεν αντέχεις το σώμα σου, το σώμα σου θα αρρωστήσει.
Αν λες διαρκώς ότι δεν αντέχεις το αυτοκίνητό σου, θα στο κλέψουν ή θα χαλάσει.
Αν λες διαρκώς ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς έναν άντρα ή μία γυναίκα, πάντα θα βρίσκεις κάποιον στη ζωή σου να σε πληγώνει και να σε προδίδει.
Αν λες διαρκώς ότι δεν μπορείς να βρεις δουλειά, θα παραμείνεις άνεργος.
Αν λες διαρκώς ότι δεν μπορείς να βρεις κάποιον να σ’ αγαπήσει ή να πιστέψει σε σένα, οι ίδιες σου οι σκέψεις θα προσελκύσουν περισσότερες εμπειρίες για να επιβεβαιώσουν τις πεποιθήσεις σου.
Κάνε στροφή στις σκέψεις και τις κουβέντες σου ώστε να είναι θετικότερες φορτισμένες με πίστη, ελπίδα, αγάπη και δράση. Μη φοβάσαι να πιστέψεις ότι μπορείς να έχεις ό,τι θες και αξίζεις.

Πρόσεχε τις «σκέψεις» σου, γίνονται λόγια.
Πρόσεχε τα «λόγια» σου, γίνονται έργα.
Πρόσεχε τα «έργα» σου, γίνονται συνήθειες.
Πρόσεχε τις «συνήθειές» σου, γίνονται ο χαρακτήρας σου.
Πρόσεχε το «χαρακτήρα» σου, γιατί γίνεται η «Μοίρα» σου.

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:
«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;» Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή κι ωστόσο, έχει μεγάλες συνέπειες.

Έλα να σου δείξω την Κόλαση».
Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή.
«Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά.
«Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο».
Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο υπήρχε η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.
«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής.
«Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;» «Δεν το κατάλαβες;», χαμογέλασε ο δάσκαλος.
«Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».